Het verdere verblijf in Chili

26 november 2018 - El Calafate, Argentinië

Hoewel we donderdagavond overal pijn hadden, bleek het vrijdag 23 november behoorlijk mee te vallen. De voeten waren nog gevoelig en bij het de trap af lopen voelden we ook de bovenbenen, maar we kwamen nog redelijk vooruit. We kozen voor een paar kleine wandelingen. Allereerst gingen we naar twee watervallen in Torres del Paine: de Salto Chico en de Salto Grande, beide bereikbaar via een korte wandeling. De wind was flink harder dan de dag ervoor en dat merkten we vooral bij de Salto Grande. Bij het uitzichtspunt moesten we ons zo nu en dan aan leuning vasthouden (zie ook video ‘Windkracht 10 bij Salto Grande’ waarin we door de wind overstemd worden). Van daar uit kon je een wandeling van ongeveer een uur maken naar een uitzichtspunt op een paar andere toppen in het Paine gebergte: Los Cuernos. Het pad ernaartoe was glooiend en redelijk goed begaanbaar, maar het lopen was een continu gevecht met de wind. Regelmatig hingen we schuin tegen de wind in of werden onze benen bijna onder ons vandaan geblazen. Bij heftige windstoten hurkten we neer tot de kracht weer wat afnam. Uiteindelijk zagen we weer een mooi meer onder de prachtige toppen van Los Cuernos. De heuvel om nog beter uitzicht te krijgen, zijn we niet meer opgegaan. Dat vonden we met die wind wat teveel van het goede. We hebben ons weer terug gevochten naar de parkeerplaats,  waarna we met compleet verwaaide hoofden weer teruggereden zijn naar ons hotel.

Zaterdag 24 november kozen we voor een luxer uitstapje: met de boot op Lago Grey naar de gletsjer Grey. Omdat we de dag ervoor weliswaar de korste maar een heel erg slechte weg in die richting genomen hadden, besloten we om te rijden over een betere maar veel langere weg (zo’n 2.5 uur). Via een wandeling door bos en over een soort strand bereikten we de boot. Weer was er een keiharde wind en de boot ging flink op en neer terwijl we door het blauwe meer met hier en daar ronddrijvende ijsschotsen voeren. Het eerste stuk keken we vooral naar de bergen, links Andes gebergte, rechts Paine gebergte, maar uiteindelijk gingen we vlak langs de drie ‘vingers’ van de Grey gletsjer (onder het terugtrekkende ijs zijn in de loop der tijd 2 eilanden tevoorschijn gekomen waardoor de voorkant van de gletsjer nu in drieën is verdeeld). Wij vonden de gletsjer iets minder indrukwekkend dan de Perito Moreno, maar omdat hij aan de voorkant meer afloopt,  kijk je wel meer tegen de ijsvlakte aan. De terugweg was een stuk rustiger doordat we wind mee hadden. We hebben een groot deel met een Nederlander zitten praten die halverwege was ingestapt en die met een vriend 5 weken door Chili aan het reizen was. 

Terug aan wal zijn we weer in de auto gestapt en hebben nog een flink stuk door het park rond gereden. Eerst hebben we de Paine cascade bezocht, die we eigenlijk nog mooier vonden dan de 2 salto’s, omdat het water in een soort U naar beneden komt en over meerdere niveau’s heen stroomt. Daarna zijn we doorgereden naar Laguna Azul, weer een mooi blauw meer (we werden wel een beetje blasé van al die meren), waarbij we weer een heleboel guanaco’s van dichtbij hebben gezien. Wat zijn het toch een mooie dieren! En toen weer via een lange autorit terug naar het hotel.

Overigens zaten we in een heerlijk hotel met zulk aardig personeel en ook een geweldige kok. We hebben iedere avond heerlijk gegeten waarbij we bediend werden door Marcello, een schat van een vent die ons steeds stralend bediende, van alles en nog wat voor ons aansleepte en graag een praatje met ons maakte. Na de overvloedige maaltijden doken we lekker in ons bed waar we nog een film keken (tot we in slaap vielen).

Zondag 25 november hadden we bedacht niet weer naar het park te gaan. We hadden tenslotte heel veel daarvan al gezien en dan hadden we ook weer nieuwe toegangskaartjes moeten kopen. In plaats daarvan hadden we bedacht naar het zuiden te rijden, omdat in de buurt van Punta Arenas pinguins leven. Het was een lange maar interessante rit. Het landschap werd steeds vlakker en leger, zelfs bijna geen struiken meer, wel veel schapen. Helaas bleek het pinguin reservaat dicht (later vonden we op internet dat het permanent gesloten is omdat er te weinig pinguins over waren). We reden door naar Punta Arenas, een behoorlijk grote plaats met industrie en een haven. Vlak voor de stad zagen we een bord waarop stond dat er op 50 km afstand een pinguin reservaat zou zijn. Dus zijn we nog een flink eind doorgereden tot we bijna aan het ‘eind van de wereld’ waren. De weg heet ook ‘Ruta fin del mundo’ (weg einde van de wereld). Maar het bleek dat het eerdere, gesloten reservaat bedoeld werd, wat juist 50 km terug was. Er was nog wel een mogelijkheid om met een boot naar een pinguin eiland te gaan, maar dat was nog wel een eind varen, we wisten niet waar de boot precies vertrok, en het was al een behoorlijk eind in de middag. Dus besloten we maar terug te gaan. Net als de heenweg, was de terugweg een lange en vermoeiende tocht doordat het constant heel hard waaide en je met beide handen het stuur zeer stevig vast moest houden om te zorgen dat je niet van de weg afwaaide. We hadden ons er ook op verkeken dat we terug veel wind tegen hadden en daardoor veel meer brandstof verbruikten. Tankstations zijn in Argentinië en Chili buitengewoon dun gezaaid en in dit geval was er dus geen een op een stuk van 250 km. Op de laatste paar druppels bereikten we de pomp in Puerto Natales waarna we opgelucht de laatste 50 km naar het hotel terugreden.

Dit was onze laatste dag in Chili. De volgende dag reden we weer terug naar Argentinië, naar El Calafate. Daar hebben we nog een keer een rondwandeling in het vogelreservaat gemaakt. We hadden mooier weer dan de week ervoor, maar we hebben minder vogels gezien. Wel hebben we vliegende flamingo’s gezien, erg mooi van die oranje-roze gevaartes in de lucht. Ook hebben we nu het plaatsje te voet verkend: veel leuke maar wel erg op toeristen gerichte winkels. Maar wat heerlijk dat hier de wind zoveel minder hard waait!!!

Foto’s

3 Reacties

  1. Joke roggeveen:
    27 november 2018
    Wat een avontuur meiden geweldig om nooit meer te vergeten wat kan de natuur toch mooi zijn diep onder de indruk ik wacht nu alweer op het volgende verslag dikke kus
  2. Yvonne:
    27 november 2018
    Super leuk om jullie verhalen, foto's en video's te volgen. Erg mooi allemaal. Ik krijg het alleen wel een beetje koud als ik jullie zie...
  3. Hanneke:
    30 november 2018
    Schitterend allemaal! Reis van jullie leven. Maar ook zijn jullie bikkels hoor. Toch gaan lopen met blaasontsteking...
    geniet nog van al t moois daar aan de onderkant van de aardbol!

Jouw reactie